Νάρκισσος, γιος του Κηφισού
ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ
Οι παλιές ρίζες συχνά εξαφανίζονται όταν η ιστορία δεν αφηγείται ολόκληρη την ιστορία, είναι πολύ πιθανό ένας θρύλος να γίνει μια καταραμένη ιστορία. Ίσως είναι άγνωστο, και ήρθε η ώρα να το μάθουμε. Ξεκίνησε πριν από πολύ καιρό στη Νότια Ελλάδα, μια γη που κανείς δεν μπορεί να βρει σήμερα, παρά μόνο ερείπια. Τεράστιες αγορές, διάσημες για τα μεταξωτά προϊόντα της. Ευλογημένη με νερό από ποτάμια και ρυάκια, γεμάτη αφθονία καλών προϊόντων, ειρήνη και ευημερία. Χτισμένη στα βουνά, η μαγευτική πόλη ονομαζόταν Θήβα, αυτή η πόλη στεκόταν στις πύλες της Ελλάδας. Αλλά αυτά τα χρόνια ειρήνης και ευημερίας ήταν βραχύβια.
Περσική εισβολή στην Ελλάδα (480–479 π.Χ.)
Ελληνικός εναντίον Περσικού Πολέμου
Η πόλη της Αθήνας παρενέβη στην περσική κυριαρχία στη Μικρά Ασία, με αποτέλεσμα έναν πόλεμο μεταξύ της Περσικής Αυτοκρατορίας, με επικεφαλής τον Δαρείο Α΄, και της μικρής πόλης-κράτους της Αθήνας. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι Αθηναίοι κέρδισαν την αποφασιστική μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. Δέκα χρόνια αργότερα, ο γιος του Δαρείου, Ξέρξης, επιδιώκοντας να εκδικηθεί την ήττα του πατέρα του, οδήγησε έναν μεγάλο στρατό στην Ελλάδα. Το 480 π.Χ., ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Λεωνίδας και μια ομάδα στρατιωτών απώθησαν τους Πέρσες στο στενό πέρασμα των Θερμοπυλών στη Θεσσαλία για τρεις ημέρες πριν ηττηθούν. Αυτό έδωσε στην Αθήνα χρόνο να εκκενώσει τον λαό της στο νησί της Σαλαμίνας και στην Πελοπόννησο. Οι Πέρσες ανάγκασαν τους Θεσσαλούς και τους Βοιωτούς (συμπεριλαμβανομένων των Θηβαίων) να υπηρετήσουν ως Πέρσες στρατιώτες. Η Αθήνα τελικά καταλήφθηκε εύκολα, αλλά ερημώθηκε, με τους περισσότερους κατοίκους της να έχουν τραπεί σε φυγή.
Ο Ελληνοπερσικός Πόλεμος στον Κόλπο της Σαλαμίνας
Υπό την ηγεσία του Αθηναίου στρατηγού Θεμιστοκλή, τα αθηναϊκά στρατεύματα μαζί με τους Σπαρτιάτες και τους συμμάχους τους επιχείρησαν να αντιμετωπίσουν τον περσικό στόλο στη Σαλαμίνα. Μια ασυνήθιστη ναυμαχία έλαβε χώρα στον Σαρωνικό Κόλπο, όπου ο ελληνικός στόλος κατάφερε να καταστρέψει και να βυθίσει πολλά περσικά πλοία. Μετά την ήττα, ο Ξέρξης πήρε τα υπολείμματα του στόλου για να φύγει από την Ελλάδα. Αρκετοί στρατηγοί και μια ομάδα στρατιωτών έμειναν στην Ελλάδα για να αντιμετωπίσουν τα ελληνικά στρατεύματα στην ξηρά. Τα ίδια τα ελληνικά στρατεύματα ηγούνταν από τον στρατηγό Παυσανία από τη Σπάρτη. Το 479 π.Χ., τα υπολείμματα του περσικού στρατού συντρίφθηκαν στις Πλαταιές και ο καλύτερος στρατηγός του Ξέρξη, ο Μαρδόνιος, σκοτώθηκε στη μάχη.
Η νίκη στις Πλαταιές έσωσε τις ελληνικές πόλεις από την περσική κυριαρχία, αλλά ούτε η Αθήνα ούτε η Σπάρτη θα ξεχνούσαν ποτέ την προδοσία της Θήβας, και παρά το γεγονός ότι αναγκάστηκαν να πάρουν το μέρος των Περσών, η τιμωρία επιβλήθηκε γρήγορα. Ο Σπαρτιάτης στρατηγός Παυσανίας απαίτησε να θανατωθεί κάθε Θηβαίο αγόρι που γεννιόταν κατά τα χρόνια του Περσικού πολέμου, μια απόφαση στην οποία οι Αθηναίοι δεν έφεραν καμία αντίρρηση. Και όταν εκδόθηκε η ποινή, οι κραυγές των μητέρων αντήχησαν καθώς τα Θηβαία βρέφη πετάχτηκαν πάνω από τα τείχη και τα μεγαλύτερα δάκρυσαν έξω, μαζί με τις πένθιμες κραυγές των πατέρων τους.
Η γέννηση και οι κακές προβλέψεις του Νάρκισσου
Ήταν αυτός, ο γιος του Κηφισού, που ήταν τόσο όμορφος ανάμεσα σε όλα τα αγόρια των Θηβών, που ο στρατηγός Θεμιστοκλής των Αθηναίων τον λυπήθηκε και παρακάλεσε τους Σπαρτιάτες συμμάχους του για μια εξαίρεση. Ο στρατηγός Παυσανίας, πολύ κουρασμένος από τον πόλεμο, συμφώνησε. Έτσι, ο μοναχογιός της Θήβας εκείνης της γενιάς, ο Νάρκισσος, συγχωρέθηκε. Όλα έχουν την αιτία και το αποτέλεσμα τους. Οι ψυχές των γονέων, μετανιώνοντας για τον θάνατο των γιων τους, σχημάτισαν μίσος για τον κόσμο, για την Περσία, για τη Σπάρτη και για την Αθήνα. Μια ασθένεια ξεκινά στο μυαλό. Το κάποτε ισχυρό έθνος ήταν αβοήθητο και αποθαρρυμένο. Όταν το μισητό έγινε πολύ δυνατό, στράφηκε, σχηματίζοντας μια φλόγα εναντίον του μοναδικού παιδιού που επέζησε της τραγωδίας, του Νάρκισσου. Και εδώ ξεκινά ο θρύλος.
Κανείς δεν περίμενε ότι αυτή θα ήταν η αρχή ενός τραγικού γεγονότος που θα εκτυλισσόταν δεκαετίες αργότερα. Ωστόσο, ο κόσμος πάντα αφήνει εξαιρέσεις. Η Λειριόπη, η μητέρα του Νάρκισσου, ανησυχούσε. Πάρα πολλές ατυχίες είχαν βρει τον νεαρό Νάρκισσο. Από την πτώση στο ποτάμι μέχρι το δηλητήριο που σερβίρεται στο φαγητό του, όλα φαινόταν να γίνονται επίτηδες. Ποιος και τι; Μερικές φορές η κακία είναι άυλη, αλλά γίνεται αισθητή. Κάτι που είναι αόρατο δεν σημαίνει ότι απουσιάζει. Αν και ο Νάρκισσος συνέχιζε να επιβιώνει, θα ερχόταν μια στιγμή που η τύχη του θα έληγε. Εκείνη την εποχή, στην πόλη των Θηβών, ζούσε ένας διάσημος μάντης, ο Τιβεριάς. Η Λειριόπη ήρθε σε αυτόν με τον Νάρκισσο και τον ρώτησε: «Θα ζήσει ο γιος μου μέχρι τα γεράματα;»
Το μαντείο κοίταξε τον Νάρκισσο και απάντησε: «Ναι, αρκεί να μην γνωρίζει τον εαυτό του». Αρχικά ανακουφισμένη από την απάντηση του Τειρεσία, η Λειριόπη μπερδεύτηκε στη συνέχεια από την ερμηνεία των λόγων του μαντείου. Από εκείνη την ημέρα και μετά, ο Νάρκισσος φαινόταν να μην βλέπει τίποτα, να μην ακούει τίποτα και να μην λέει τίποτα. Για πολύ καιρό, η προφητεία φαινόταν να μην έχει κανένα απολύτως νόημα.
Χρόνο με το χρόνο, οι άνθρωποι έρχονταν και έφευγαν από τη Θήβα. Η κάποτε ειδυλλιακή πόλη έσφυζε ξανά από ζωή και οι άνθρωποι άρχισαν σιγά σιγά να ξεχνούν την τραγωδία της Θήβας. Όταν ο Νάρκισσος ήταν δεκαέξι ετών, η ομορφιά του γιου του Κηφίσου γινόταν όλο και πιο εμφανής. Ήταν ευνοημένος από πολλούς νέους άνδρες και αγαπητός από πολλές νεαρές γυναίκες, αλλά ο Νάρκισσος τις αγνοούσε. Οι Θηβαίοι έλεγαν ότι ήταν πολύ αλαζόνας και δεν έδινε σημασία στους άλλους. Οι εμπειρίες της παιδικής του ηλικίας τον είχαν διαμορφώσει σε ένα άτομο που δεν εμπιστευόταν, προτιμώντας να περιπλανιέται μόνος στο δάσος.
Χ
Η αγάπη της Ηχούς είναι ανεκπλήρωτη
Ο απογευματινός ήλιος έριχνε μακριές, στενές σκιές στους χαμηλούς λόφους και μακριά προς τα δυτικά φώτιζε την επιφάνεια του ποταμού έτσι ώστε ο ορίζοντας να μοιάζει με μια κυματιστή χρυσή σκιά. Σκύβοντας κάτω από ένα δέντρο που φύτρωνε εδώ κι εκεί στη ζούγκλα, ο Νάρκισσος κοίταξε ψηλά μέσα από τα φύλλα, βλέποντας τα βραδινά αστέρια που στόλιζαν τον ουρανό σαν πετράδια.
“Νάρκισσος.”
Η Ηχώ, μια νύμφη του δάσους
Συνοφρυωμένος, ο Νάρκισσος μετακινήθηκε στο πλάι. Σοκαρίστηκε βλέποντας την πηγή της φωνής. Ηχώ!!! Γιατί έπρεπε να τη συναντήσω, σκέφτηκε. Υπήρχε φόβος βαθιά μέσα του, αλλά συγκρατούσε την επιθυμία να τον δείξει και απάντησε: «Ναι, Ηχώ».
«Χαίρομαι που επιτέλους απάντησες στο κάλεσμά μου. Το ήξερες; Σε περίμενα όλο αυτό το διάστημα.» Η Ηχώ ήταν μια νύμφη του δάσους με οβάλ πρόσωπο. Γνωστή ως η πιο όμορφη νύμφη στο δάσος στις παρυφές της Θήβας, όπου συνήθιζε να καταφεύγει ο Νάρκισσος, η Ηχώ ήταν η αγαπημένη της θεάς Αθηνάς.
«Είμαι γέρος, Ηχώ. Δεν μπορώ να σε αποφεύγω για πάντα.» Ο Νάρκισσος ήταν ενοχλημένος, κοιτάζοντας μισόκλειστα το πρόσωπο της Ηχούς, το οποίο απέφευγε. Μια νύμφη ήταν άλλωστε νύμφη. Ήταν ευλογημένες με σχεδόν τέλεια βλέμματα. Η πρώτη τους συνάντηση ήταν όταν ο Νάρκισσος έσωσε κατά λάθος την Ηχώ από το βέλος ενός κυνηγού. Τον έδιωξε από το κυνηγό όταν επρόκειτο να αιχμαλωτίσει την Ηχώ, και από τότε, η νύμφη τον ακολουθούσε πάντα κάθε φορά που έμπαινε στο δάσος.
Η Ηχώ πλησίασε γρήγορα, ο Νάρκισσος σιγά σιγά υποχώρησε μέχρι που έφτασαν πολύ κοντά. «Μου ανταποδίδεις την αγάπη;» Σοκαρίστηκε. Στην Ελλάδα, η αγάπη ήταν ιερό πράγμα, ήταν η υψηλότερη μορφή εμπιστοσύνης που έχει κάποιος για έναν άλλο άνθρωπο. Έμεινε έκπληκτος. Πώς θα μπορούσε η Ηχώ να του τα παρατήσει όλα, παρόλο που ισχυριζόταν ότι ήταν μεγαλύτερη, ο Νάρκισσος ήταν μόνο δεκαέξι τότε.
Ο Νάρκισσος ενθουσιάστηκε, και ξαφνικά τα μάτια του είδαν την πραγματική μορφή της Ηχούς. Τρομοκρατήθηκε βλέποντας σε κλάσματα δευτερολέπτου από το στόμα της Ηχούς να προεξέχουν μεγάλα δόντια. Οι νεράιδες ήταν αρχαία πλάσματα, ζούσαν πολύ περισσότερο από τους ανθρώπους, ένα είδος μαγικού πλάσματος που δημιουργήθηκε ειδικά για να υπηρετεί τους Θεούς και τις Θεές. «Όχι!» Ο Νάρκισσος ήταν εχθρικός, άλλωστε υπήρχε αρκετά μεγάλη διαφορά ηλικίας μεταξύ τους και ο Νάρκισσος δεν ήταν αρκετά τρελός για να δεχτεί την αγάπη μιας μεγαλύτερης γυναίκας, μεγαλύτερης ακόμη και από τους παππούδες του.
«Κανείς δεν με έχει απορρίψει ποτέ!» Η Ηχώ θύμωσε και μετά παρακάλεσε: «Δέξου την αγάπη μου, Νάρκισσε, και θα σου δοθεί η αθανασία. Είμαι η αγαπημένη της Αθηνάς, και ό,τι επιθυμώ, θα μου το δώσει.»
Ο Νάρκισσος τους μισούσε τους Έλληνες θεούς και θεές. Πού ήταν όταν οι Πέρσες εισέβαλαν; Κρυμμένοι στα βαθύτερα λάκκα του Ολύμπου, αφού η Ελλάδα απέκτησε την ανεξαρτησία της με τις δικές της προσπάθειες, απαιτούσαν θυσίες κάθε χρόνο. Ο Νάρκισσος σκέφτηκε, ίσως δεν ήταν τόσο ισχυροί. Απλώς μεγαλύτερη ηλικία με αρχαία γνώση, που τους επέτρεπε να επιβάλλουν τη θέλησή τους στους ανθρώπους, αλλά τίποτα περισσότερο. Μια μέρα κι αυτοί θα πέθαιναν, σαπίζοντας στο έδαφος. «Δεν με ενδιαφέρει, το μόνο που θέλω είναι να μείνεις μακριά μου!» Δεν σκέφτηκε η Ηχώ ότι η μακροζωία δεν σημαίνει καλή τύχη; Το να βλέπουμε τους αγαπημένους μας να γερνούν και να πεθαίνουν, κάθε δεκαετία να πρέπει να χτίζουμε σχέσεις με άλλους ανθρώπους. Ήταν οδυνηρό.
Η Ηχώ ρουθούνισε, με τα χέρια στους γοφούς του, «Τι αλαζονικός άνθρωπος είσαι! Πώς θα ζήσεις για να αντέξεις την οργή της Αθηνάς; Σου προσφέρω την καλοσύνη μου για άλλη μια φορά». Η φωνή της Ηχώ μαλάκωσε στο τέλος.
Ο Δίας, η Αθηνά, ο Απόλλωνας, ο Άρης ή οποιοσδήποτε άλλος θεός ή θεά έπαιρνε πάντα αυτό που ήθελε. Παρακινούσαν, απειλούσαν, καταριόνταν — αυτό συνέβαινε ανά τους αιώνες. Ο Νάρκισσος βαρέθηκε και είπε δυνατά: «Όχι!»
«Πρόσεχε, Νάρκισσε!» προειδοποίησε η Ηχώ κλαίγοντας, γυρνώντας την πλάτη της χωρίς να κοιτάξει πίσω. Πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι η αγάπη μιας γυναίκας.
Ο Νάρκισσος έπεσε στα γόνατα, «Τι έκανα;» Το να προκαλείς την αγαπημένη νύμφη της Αθηνάς, την πιο ισχυρή θεά του Ολύμπου, ισοδυναμούσε με πρόκληση καταστροφής. Η νύχτα αποκάλυπτε έναν βελούδινο ουρανό, στολισμένο με αστέρια. Βαθιά μέσα του, ο Νάρκισσος ένιωσε έναν ισχυρό φόβο να τον κυριεύει.
XX
Απαγορευμένη αγάπη
Δεν ήταν το είδος της ομορφιάς που εξυμνούσαν οι ποιητές. Αυτό το κορίτσι ήταν πιο σημαντικό από οποιαδήποτε συνηθισμένη γυναίκα, καθιστώντας την αντικείμενο μυστηρίου, θαυμασμού και γοητείας. «Δεν έχω γνωρίσει ποτέ καμία σαν εσένα». Μια συντριπτική σιωπή τύλιγε το δάσος. Ο Νάρκισσος μπορούσε να ακούσει τον χτύπο της καρδιάς του. Ούτε καν τα πρωινά πουλιά δεν ακουγόντουσαν. Μια γυναίκα που κρατούσε ένα τόξο, ακολουθούμενη από ένα ελάφι, τραγουδούσε χαρούμενα καθώς έτρεχαν κατά μήκος της όχθης του ποταμού. Μια όμορφη νεαρή γυναίκα, το φόρεμά της έφτανε μόνο μέχρι τα γόνατά της, κεντημένο στα γόνατα, και το κοντό του μήκος έκανε εύκολο το τρέξιμο. Ο Νάρκισσος πλησίαζε αργά, η επιθυμία του υπερνίκησε κάθε φόβο. Η γυναίκα σταμάτησε να τραγουδάει στη θέα του. Ξαφνιασμένος, με το κεφάλι του γερμένο, ο Νάρκισσος κοίταξε την ψηλή γυναίκα με τους μικρούς γοφούς και στήθος. Το ψηλό μέτωπό της υποδήλωνε ότι ήταν μια περήφανη θεά. Έσκυψε προς το μέρος της, προσπαθώντας να θυμηθεί, και ψιθύρισε, πολύ απαλά, «Άρτεμις;» Στην ελληνική κουλτούρα, η Άρτεμις ήταν η θεά του κυνηγιού, της άγριας φύσης, της ερημιάς, των παρθένων και των λόφων.
Όταν ο Νάρκισσος φώναξε, η Άρτεμις έγνεψε αυθόρμητα. Έπειτα χλώμιασε, το στόμα της άνοιξε και τα χέρια της έκλεισαν. Ήταν έκπληκτη και φοβισμένη, τρέμοντας το σώμα της σαν να είχε μόλις ξυπνήσει από έναν εφιάλτη. «Ποια είσαι; Γιατί μοιάζεις με εμένα;» Πριν προλάβει να απαντήσει ο Νάρκισσος, η Άρτεμις κούνησε τα μακριά της πόδια και έτρεξε. Ο Νάρκισσος δίστασε και μετά ήλπισε ότι η Άρτεμις θα κοίταζε πίσω της μια φορά. Πριν εξαφανιστεί πίσω από ένα δέντρο, η Άρτεμις σταμάτησε, γύρισε και χαμογέλασε στον Νάρκισσο. Έπειτα εξαφανίστηκε, ο Νάρκισσος χαμογέλασε χαρούμενα, «Θα ξανασυναντηθούμε».
Ήξερε ότι η αγάπη του ήταν ανταποδοτική.
XXX
Μνημείο Θεάς του Έρωτα
«Πρόσεχε ποιον θα ερωτευτείς, γιατί η μοίρα έχει μια παράξενη έλξη για την οικογένειά μας». Ο Νάρκισσος γύρισε και είδε μια άλλη γυναίκα που δεν ήταν λιγότερο όμορφη από την Άρτεμη. Ίσως και περισσότερο, αλλά η ομορφιά που ακτινοβολούσε η γυναίκα φαινόταν τόσο ώριμη. Ο Νάρκισσος σώπασε, ένιωσε πίσω από τη συνολική κομψότητα της γυναίκας μια βαθιά πληγή από προδοσία, απάτη και δολοπλοκία. Έσκυψε το κεφάλι του. Η ομορφιά της γυναίκας θα προσέλκυε όλους τους άντρες, ακόμα και τους Έλληνες θεούς που πολεμούσαν μεταξύ τους, αντίθετα έκανε τον Νάρκισσο να φοβάται, όχι το είδος του φόβου για το τρομακτικό, αλλά περισσότερο έναν φόβο για το σκοτάδι. Σε όλη του τη ζωή, αυτή ήταν η μόνη φορά που ένιωθε κατώτερος από κάποιον.
Η Άρτεμις είναι η θεά του κυνηγιού, της άγριας φύσης, της παρθενίας και των λόφων.
Με κάποιο τρόπο, η γυναίκα είχε ήδη κρατήσει το μάγουλο του Νάρκισσου, ενώ το άλλο της χέρι χάιδεψε τα ξανθά μαλλιά του αγοριού. Χαμογέλασε νιώθοντας τον φόβο στα βάθη της καρδιάς του Θηβαίου νεαρού. «Μη φοβάσαι Νάρκισσε, γιατί εγώ, η Αφροδίτη, ήρθα να σε σώσω». Η Αφροδίτη είναι η θεά του έρωτα και της ομορφιάς στον ελληνικό πολιτισμό. «Ο γιος μου, ο Έρωτας, μου είπε ότι όλοι οι ναοί μου σε όλη την Ελλάδα είναι γεμάτοι με παρθένες που λαχταρούν να σε παντρευτούν. Σε συμβουλεύω να διαλέξεις μία από αυτές. Τότε θα βρεις την ευτυχία».
Ο Νάρκισσος έγλειψε τα χείλη του. Το αίτημα τον έκανε να νιώσει άβολα. «Θεέ μου, αποφάσισα να αρνηθώ, είτε πρόκειται για πρόταση είτε για εξαναγκασμό».
Η Αφροδίτη γέλασε απαλά σαν να την πείραζε. «Νάρκισσε, είσαι ακόμα νέος, δεν ξέρεις πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι η ομορφιά. Εξαιτίας σου, οι θεοί φοβούνται ότι θα προκαλέσεις διχασμό ανάμεσα στους ανθρώπους, ακόμα και στους ίδιους τους θεούς. Νάρκισσε, πιστεύεις στους θεούς;»
«Ποιος θεός; Είστε τόσοι πολλοί;»
«Οτιδήποτε. Τα πάντα. Πιστεύεις ότι υπάρχει δύναμη μεγαλύτερη από την ανθρώπινη θέληση;»
Ο Νάρκισσος σκέφτηκε για μια στιγμή, το θάρρος του αυξανόταν σιγά σιγά. «Ίσως να υπάρχεις· είδα εσένα και την Άρτεμη σήμερα. Αλλά αν πραγματικά αξίζεις να αποκαλείσαι θεός, δεν σε τιμώ που επέτρεψες στην Περσία να αποικίσει την Ελλάδα».
«Τελικά, η Ελλάδα νίκησε την Περσία. Και αυτό ίσως να ήταν όργανο των Θεών, δεν νομίζεις;»
Ο Νάρκισσος γέλασε. «Υποθέτω ότι είναι πιθανό, αλλά σίγουρα δεν τους νοιάζει αν θα ζήσουμε ή αν θα πεθάνουμε. Φυσικά και όχι, γιατί να το κάνουν; Είστε θεοί.»
Η Αφροδίτη φάνηκε ανήσυχη, καθώς απομακρυνόταν. «Άρα δεν θεωρείς τον εαυτό σου υπεύθυνο απέναντι σε κανέναν άλλον εκτός από τον εαυτό σου;» Η Αφροδίτη κοίταξε τον Νάρκισσο για λίγα δευτερόλεπτα. «Η ομορφιά σου προκαλεί καταστροφή, και οι σκέψεις σου φέρνουν συμφορά μια μέρα. Και εκείνη την ημέρα, ούτε εγώ δεν μπορώ να σε βοηθήσω.»
«Αφροδίτη, είμαι κακός άνθρωπος;»
Η Αφροδίτη κούνησε το κεφάλι της και εξαφανίστηκε.
ΧΧΧΧ
Η κακή συνωμοσία των θεών
Οι Αίθουσες του Ολύμπου. Εκείνο το βράδυ, ο Άρης ήταν ανήσυχος. Ήταν αδύνατο να χαλαρώσει πραγματικά, γνωρίζοντας ότι ο Απόλλωνας θα επέστρεφε σε λίγες ώρες. Γνωρίζοντας πόσο σημαντική ήταν η Άρτεμις για τον δίδυμο αδερφό του. Η χρήση της για δικό του όφελος θα προκαλούσε μια μάχη με τον Θεό Ήλιο, όπως αυτή που είχε βιώσει στο παρελθόν. Ενώ ήθελε να απαλλαγεί από τον ενοχλητικό Νάρκισσο, ζήλευε που η Αφροδίτη ανέφερε συνεχώς το όνομα του νεαρού. Αυτές οι δύο σκέψεις προκάλεσαν ένταση από το κεφάλι του μέχρι τη βάση της ουράς του. Πέρασε ένα λεπτό, άλλο ένα λεπτό. «Ελπίζω ο Απόλλωνας να μην επιστρέψει σύντομα».
Η Αφροδίτη είναι η θεά της αγάπης και της ομορφιάς στην ελληνική κουλτούρα.
«Α, είναι εκεί», είπε μια φωνή πίσω του, γύρισε και είδε την Αθηνά να μπαίνει. Η Αθηνά είναι η Θεά της Σοφίας, του Πολέμου και των τεχνών. Μια γυναίκα που φοράει πανοπλία και ασπίδα. Στο όνομά της φέρει το όνομά της η πιο εύπορη πόλη της Ελλάδας. Μία από τις πιο επιδραστικές Θεές στον Όλυμπο και η πιο μισητή αντίπαλος του Άρη.
«Πονηρέ κάθαρμα, που με αφήνεις να περιμένω την επιστροφή του Απόλλωνα και με αφήνεις να υπομείνω την οργή του». Ο άντρας φορούσε μαύρο παντελόνι και ένα σκούρο κόκκινο σατέν σακάκι με κουμπιά και χρυσές ραφές. Τα μακριά μαλλιά του, καλυμμένα με πολεμικό κράνος, τον έκαναν να φαίνεται πολύ όμορφος, ακόμη και ευγενής.
«Τι συμβαίνει, Άρη; Ο Θεός του Πολέμου φοβάται τον Απόλλωνα.» Η Αθηνά κούνησε αρνητικά το κεφάλι της, με τα μάτια της να πειράζουν. «Δεν περιμένουμε τον Απόλλωνα, αλλά την Άρτεμη.»
«Αν γυρίσει σπίτι;»
«Δεν θα γυρίσει σπίτι σύντομα. Η Ηχώ έβγαλε εκτός πορείας το ηλιακό άρμα του Απόλλωνα στην Αφρική, και σίγουρα θα τους κάψει το δέρμα. Το καλό είναι ότι θα δυσκολέψει τα πράγματα για τον Απόλλωνα και θα τον εμποδίσει να επιστρέψει γρήγορα στον Όλυμπο.»
Για πρώτη φορά, ο Άρης φάνηκε έκπληκτος. Έπειτα, ένα μικρό χαμόγελο τράβηξε τα χείλη του. «Φυσικά και θα έπρεπε να το είχα καταλάβει. Είσαι τόσο επικίνδυνος και χαίρομαι που δεν είμαι εχθρός σου αυτή τη στιγμή».
Πέρασε πάνω από ένα τέταρτο της ώρας μέχρι να ανοίξει η πόρτα. Η Άρτεμις γλίστρησε μέσα, χωρίς να βγάζει ήχο τα απαλά της πόδια. Πέρασε μπροστά από τον Άρη και την Αθηνά, πηδώντας στον καναπέ και κάθισε. Ξεκίνησε παίρνοντας ένα μήλο και τρώγοντας μια αλμυρή μπουκιά. Χωρίς να σηκώσει ακόμα το βλέμμα της, είπε: «Δεν είμαι παιδί που κάνει θελήματα και έρχεται και φεύγει κατά βούληση. Και έχω ήδη αποφασίσει να μην συμμετάσχω στα σχέδιά σου. Ομολογώ ότι με ελκύει. Έχει μια ασυνήθιστη ομορφιά. Ακόμα καλύτερος από τον Διόνυσο, τον Θεό του Κρασιού».
Μμμ. Ο ήχος από το τρίψιμο της γλώσσας του Άρη δυνάμωνε καθώς συγκεντρωνόταν. Ήταν έξαλλος αλλά συγκρατήθηκε.
«Ποτέ δεν το πίστευα, Άρτεμις. Ζητάμε μόνο λίγη βοήθεια από εσένα.» Τότε η Αθηνά χαμογέλασε γλυκά, «αν δεν μας βοηθήσεις περισσότερο, Άρτεμις, είσαι μια ισχυρή Θεά, στην πραγματικότητα είμαστε ευγνώμονες που ασχολήθηκες με αυτό το ασήμαντο ζήτημα.» Τα φρύδια της Άρτεμης ανέβηκαν, ευχαριστημένα με τον έπαινο της Αθηνάς.
«Αυτό που θέλω να μάθω είναι, ενδιαφέρεται για σένα;»
Η Άρτεμις ήταν ταυτόχρονα έξαλλη και διασκεδασμένη. «Φυσικά, με αμφιβάλλεις; Με ελκύει όσο κι εγώ. Νομίζω ότι τον ερωτεύομαι. Τα μαλλιά του, τα μάτια του, το σώμα του μου θυμίζουν τον εαυτό μου. Έχουμε τόσες πολλές ομοιότητες, παρόλο που είναι άντρας», η Άρτεμις σταμάτησε για μια στιγμή, «και εγώ είμαι θεά. Σκεφτόμουν να ζητήσω από τον Δία να με παντρέψει με τον Νάρκισσο». Τα μάτια της έλαμπαν από χαρά.
Ο Άρης συνοφρυώθηκε, άρπαξε την καρέκλα. Η Αθηνά χαμογέλασε, «πολύ ευγενική η επιλογή σου Θεά, είμαι σίγουρη ότι ο Δίας θα το εγκρίνει. Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην Αίγυπτο, όταν επιστρέψει μπορείς να το προτείνεις. Και σίγουρα θα σε υποστηρίξω». Μακάρι αυτή που μιλούσε να μην ήταν η Αθηνά, τότε ο Άρης θα ήταν έξαλλος. Η ζήλια του ήταν αρκετή επειδή η Αφροδίτη μιλούσε πάντα για τον Νάρκισσο, ενώ θα τον πήγαιναν στον Όλυμπο, για να γίνει σύζυγος της Άρτεμης. της Άρτεμης που δεν είχε διαλέξει σύζυγο μέχρι τώρα. Αλλά η Αθηνά είχε πάντα ένα σχέδιο. Τα μάτια της Άρτεμης έλαμπαν από χαρά, σηκώθηκε και φίλησε την Αθηνά.
«Καλύτερα να πάω για ύπνο τώρα, σε ευχαριστώ μεγάλε αδερφέ.» Κούνησε το χέρι του και μπήκε στο δωμάτιο, προσπερνώντας τον ξινισμένο Άρη.
“Κοίτα Αθηνά! Τώρα τα πράγματα γίνονται χάος!”
«Όχι, Άρη, όλα είναι υπό έλεγχο. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να εξοντώσουμε γρήγορα τον Νάρκισσο και να χειραγωγήσουμε την είδηση του θανάτου του, ώστε να μην το μάθει κανείς.»
«Μακάρι να είχες ακούσει τη συμβουλή μου, σκότωσέ τον! Τι το δύσκολο είναι αυτό; Είναι απλώς ένας άνθρωπος.»
Η Αθηνά κοίταξε έκπληκτη τον Άρη, «αυτό ήταν πολύ άκομψο». Κούνησε το κεφάλι του, «πίστεψέ με. Τώρα θα βρω την Ηχώ, είναι το τελευταίο κομμάτι του μεγάλου μου σχεδίου».
Καθώς η Αθηνά γύρισε να φύγει, ο Άρης ρώτησε: «Τι θέλεις;»
XXXXX
Η ομορφιά του πρώτου έρωτα
Το πρώτο πράγμα που παρατήρησε ο Νάρκισσος ήταν η διαφορά στα χρώματα. Από τότε που ερωτεύτηκε την Άρτεμη, οι βράχοι στον ουρανό φαίνονταν ακόμα καλύτεροι από πριν. Οι λεπτομέρειες του δάσους που προηγουμένως ήταν κρυμμένες από τα μάτια του τώρα φαίνονταν καθαρές και έντονες, ενώ αυτές που προηγουμένως ξεχώριζαν φαίνονταν πιο αμυδρές. Κάθε μέρα απολάμβανε να περιπλανιέται στο δάσος, ελπίζοντας να συναντήσει σύντομα την Άρτεμη. Μια μέρα, έφυγε από το σπίτι και τραγούδησε χαρούμενα. Ξαφνικά, επικράτησε σιωπή στο δάσος και ένιωσε κάτι ασυνήθιστο. Γύρισε και είδε την Άρτεμη δίπλα του. «Είσαι όμορφη και μου αρέσεις», μουρμούρισε ο Νάρκισσος.
Ο Άρης είναι ο θεός του πολέμου.
Τα μάγουλα της Άρτεμης κοκκίνισαν, «Τώρα με πειράζεις.» Η Άρτεμη άφησε ένα μικρό γέλιο.
«Ίσως θα έπρεπε απλώς να σε αποκαλώ Πριγκίπισσα, Πριγκίπισσα της Άρτεμης;» είπε ξανά ο Νάρκισσος, απολαμβάνοντας τη γεύση των λέξεων στη γλώσσα του.
«Δεν μπορείς να με φωνάζεις έτσι», είπε η Άρτεμις πιο σοβαρά. «Δεν είμαι πριγκίπισσα».
Η Αθηνά είναι η θεά της σοφίας, του πολέμου και των τεχνών.
«Γιατί όχι; Ο πατέρας σου είναι ο Δίας. Πώς γίνεται να μην είσαι πριγκίπισσα; Ο τίτλος του είναι Βασιλιάς των Θεών, οπότε σίγουρα μπορείς να σε αποκαλέσουν πριγκίπισσα.»
«Δεν σημαίνει «πριγκίπισσα»», διέκοψε η Άρτεμις. «Δεν υπάρχει καμία ομοιότητα μεταξύ μιας θνητής κόρης και μιας κόρης θεού».
«Το ίδιο δεν είναι;» ρώτησε ο Νάρκισσος.
«Δεν είναι τόσο απλό.» Η Άρτεμις φάνηκε απρόθυμη να εξηγήσει περαιτέρω, προκαλώντας μια έκφραση απογοήτευσης στο πρόσωπο του Νάρκισσου.
«Είναι δύσκολο να βρεις λύση έστω και σε μια μικρή διαφορά, πώς μπορούμε να παντρευτούμε;»
Η Άρτεμις σοκαρίστηκε. «Πώς τολμάς, Νάρκισσε! Έχουμε συναντηθεί μόνο δύο φορές και εσύ ήδη μου ζητάς να παντρευτείς. Είσαι άνθρωπος και εγώ είμαι θεά, η διαφορά μεταξύ μας είναι ξεκάθαρη, δεν είσαι καν ερωμένη μου ακόμα». Η Άρτεμις χαμογέλασε πονηρά στο πρόσωπο του Νάρκισσου.
«Ω, αυτό είναι εντελώς αδύνατο, σωστά;»
Και η Άρτεμις γέλασε ξανά: «Ίσως, αλλά οι συνθήκες θα είναι αυστηρές. Ως υπέρτατος θεός, ο πατέρας μου σίγουρα θα απέρριπτε έναν ανάξιο γαμπρό. Γι’ αυτό, πρέπει να αποδείξεις την αξία σου». Ο Νάρκισσος έμεινε άναυδος, η ελπίδα που είχε ξεθωριάσει αναζωπυρώθηκε.
«Ποιες είναι οι προϋποθέσεις;»
Η Άρτεμις έφερε τα χείλη της στο αυτί του Νάρκισσου και ψιθύρισε κάτι. Όταν τελείωσε, ο Νάρκισσος σήκωσε τα φρύδια του και την κοίταξε με μια σκεπτική έκφραση. Ένα κρύο ρίγος διαπέρασε τον Νάρκισσο.
XXXXXX
Η ερωτική κατάρα του Νάρκισσου
«Η δύναμη των Θεών και των Θεών του Ολύμπου βασίζεται στη μαγεία, και με αυτή τη γνώση, μπορούν να ζήσουν περισσότερο από τους ανθρώπους. Εφόσον δεν αρρωσταίνουν ή δεν σκοτώνονται, μπορούν να ζήσουν για χιλιάδες χρόνια. Ο Δίας, ο πιο ισχυρός θεός, μπορεί να δεχτεί απλούς ανθρώπους σε αυτή την ελίτ ομάδα αν αποδείξουν την αξία τους. Η πιο ισχυρή μαγεία είναι η επίκληση πνευμάτων, κάτι που δεν είναι δύσκολο, αρκεί να έχεις ισχυρή θέληση. Έτσι, με το ξόρκι που σου έμαθα, επίκλησε τα πνεύματα που ζουν στο ποτάμι που συνορεύει με τη Θήβα και τη ζούγκλα. Αν οι άνθρωποι κουτσομπολεύουν, αρνήσου το και κράτα το μυστικό. Με τις νοητικές σου ικανότητες, σίγουρα θα πετύχεις. Και σίγουρα ο Δίας θα χαρεί να σε δεχτεί ως γαμπρό σου.»
Η αγάπη μπορεί να είναι μια τρομερή κατάρα. Τυφλώνει ακόμη και τα μεγαλύτερα ελαττώματα στον χαρακτήρα κάποιου. Την επόμενη μέρα, ο Νάρκισσος κάλεσε ένα πνεύμα στο ποτάμι. Σύντομα, έγινε θέμα κουτσομπολιού. Ο Νάρκισσος ήταν τρελός, αγάπησε τον εαυτό του καλώντας την αντανάκλασή του. Οι κάτοικοι της Θήβας συγκεντρώθηκαν γύρω από τον Νάρκισσο για να τον προειδοποιήσουν, αλλά αυτός ήταν ασυγκίνητος. Κοίταζε ασταμάτητα στο νερό και μετά έσκυβε για να ψιθυρίσει το ξόρκι που δίδασκε η Άρτεμη. Συνέχιζε να επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα, ξανά και ξανά.
Ο θάνατος του Νάρκισσου
Καθώς πλησίαζε το βράδυ, οι Θηβαϊκοί, ενοχλημένοι και απελπισμένοι, έπεισαν τον Νάρκισσο να επιστρέψει σπίτι ένας προς έναν. Ο Νάρκισσος εξακολουθούσε να φωνάζει πιστά. Η επίκληση πνευμάτων είναι μια καταραμένη μαγεία που αποφεύγεται από κάθε μάγο, ένα πνεύμα είναι μια θέληση που έχει και κακό και καλό πρόσωπο. Αλλά ο Νάρκισσος δεν το ήξερε ποτέ. Καθώς πλησίαζε η νύχτα, ξαφνικά το πνεύμα ένιωσε ενοχλημένο. Ένα χέρι εμφανίστηκε από το ποτάμι, ο Νάρκισσος χαμογέλασε καθώς κοίταξε γύρω του για την Άρτεμη. Η Άρτεμη εμφανίστηκε πίσω από ένα δέντρο πλησιάζοντας τον Νάρκισσο, όσο πιο κοντά το πρόσωπό της χανόταν, μεταμορφωνόταν σε Ηχώ! Ήταν παγιδευμένος!
Ο Νάρκισσος σοκαρίστηκε, ακόμα πιο σοκαρισμένος όταν το χέρι τον τράβηξε στο ποτάμι. Το μόνο που είδε καθώς γλίστρησε στο ποτάμι, σε κλάσματα του δευτερολέπτου συνειδητοποίησε ότι η ορμή για να ξεφύγει ήταν να κολυμπήσει όσο πιο γρήγορα μπορούσε προς την όχθη του ποταμού. Προσπάθησε με όλη του τη δύναμη να σπάσει τον κύκλο των πνευμάτων που περικύκλωναν το σώμα του στο νερό. Αλλά ήταν αδύναμος, απελπισμένος και εξαντλημένος. Επέπλεε στο νερό, το τελευταίο του συναίσθημα ήταν η λύπη και η τελευταία του σκέψη ήταν η Άρτεμη. Μια ώρα αργότερα, το ποτάμι έριξε το σώμα του με το χλωμό του πρόσωπο να αντανακλάται στην ήρεμη επιφάνεια του νερού.
Όταν έφτασε η Αφροδίτη, όλες οι δασικές νύμφες θρήνησαν από θλίψη στη θέα του νεκρού Νάρκισσου. Η Ηχώ ήταν η πιο συντετριμμένη, μη γνωρίζοντας ότι η Αθηνά είχε σχεδιάσει να σκοτώσει τον Νάρκισσο. Κάθισε δίπλα στον Νάρκισσο και έκλαψε μέχρι που αποκοιμήθηκε.
Ο θάνατος του Νάρκισσου
Άνθος νάρκισσου (Latin; Amaryllidaceae)
«Σου είπα και πριν, Νάρκισσε, πώς η ομορφιά προκαλεί την καταστροφή.» Λυπημένη, είπε λίγα λόγια. Το σώμα του Νάρκισσου δεν ήταν πλέον ορατό και στη θέση του φύτρωσε ένα αρωματικό λουλούδι. Αυτό το λουλούδι αργότερα ονομάστηκε Νάρκισσος (Λατινικά: Amaryllisaceae). Η Αφροδίτη εξαφανίστηκε.
Την επόμενη μέρα, η Ηχώ ξύπνησε και βρήκε το λουλούδι. Δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον πόνο της καρδιάς του. Η Αθηνά του είχε υποσχεθεί ότι αν ο Νάρκισσος μπορούσε να καλέσει ένα πνεύμα, το πνεύμα θα μετέτρεπε τον Νάρκισσο σε νεράιδα αντί να τον σκοτώσει. Απογοητευμένος, προδομένος και προδομένος, περιπλανήθηκε άσκοπα στη ζούγκλα και τελικά πέθανε από βαθιά θλίψη. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι ο ήχος της Ηχούς μπορούσε ακόμα να ακουστεί, όταν περπατούσες στο δάσος ή στα βουνά. Όταν ουρλιάξεις, η φωνή της όμορφης νεράιδας θα επαναλάμβανε την τελευταία λέξη της πρότασης που είχε ειπωθεί.
Πρόσεχε ποιον ερωτεύεσαι, γιατί η μοίρα έχει μια παράξενη έλξη προς εμάς.
XXXXXXX
Ο νάρκισσος είναι ένα πολύ δημοφιλές θέμα στην ρομαντική τέχνη. Στη φροϋδική ψυχιατρική και ψυχανάλυση, ο όρος ναρκισσισμός αναφέρεται σε ένα υπερβολικό επίπεδο αυτοεκτίμησης, μια κατάσταση που συνήθως αποτελεί μια μορφή συναισθηματικής ανωριμότητας.
Η Αφροδίτη θεωρείται η θεά που τιμώρησε τον Νάρκισσο. Ο Έρωτας, κατόπιν εντολής της μητέρας του, έριξε ένα βέλος αγάπης όταν ο Νάρκισσος έσκυψε να πιει, είδε την αντανάκλασή του και ερωτεύτηκε. Αυτό προκάλεσε τον θάνατο του Νάρκισσου.
Άρτεμις, δίδυμη αδερφή του Απόλλωνα. Η θεά του Ολύμπου που ήταν γνωστό ότι παρέμεινε ανύπαντρη μέχρι το τέλος του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.
Αθηνά και Άρης, αιώνιοι εχθροί στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.
ΧΧΧΧΧΧXX
Μετάφραση: DIFFERENT NARCISSUS (English translation), HIKAYAT NARSIS YANG BERBEDA (Terjemahan Bahasa Indonesia).
